ین چروک به هیچ لبخندی گشوده نمی شود.

تمام این روزها یی که بر من می گذرد ....سراسر اضطراب و هراس و خشم است.خشمی که  صورتم را در خودش مچاله می کند و انگار که این چروک به هیچ لبخندی گشوده نمی شود.

این روزهای عجیب پیش از آن که واقع شود در من فوران می کرد و فرو می ریخت در  روزهایی که در سفر هند بودم  و روزهای قبل از آن شعر هایی نوشتم که هیچ نمی دانستم از کجا در من آمده است .فقط می نوشتم و منتظر بودم .آخرین  نوشته ام برای زنی بود که خونش ریخت کف خیابان.......

امروز می فهمم که کابوس هایی که در _ریشی کش-می دیدم چه روزهایی را پیشگویی می کرد.

 

                     به باریکه سرخ خون زنی

که به سمت حاشیه خیابان می رفت

فرو بروم در بالشم

مچاله شوم در ملافه ام

زنگ ساعتم بشوم

تکرار بشوم در نحسی بیدار شدن

که خواب

شنیدن خبرهای تلخ را

به تاخیر می اندازد

 

که خون خفته

خروشان نمی شود در خواب

                              را ه خودش را می رود      آهسته

 

اما

خبر این بود

 خون سرخش ریخت    کف خیابان

                                                 

                                                                     88/3/15ریشی کش-هند

                                                                     5/j/2009 / jun

/ 6 نظر / 11 بازدید
و.ن (پنجره)

این روزها کناره خیابان فقط جای خون است خون روان... و می بینی؟ خون ها همه به چاه فاضلاب میریزد... این است که مچاله شدن دارد...

سعید مردوخی

با شعری جدید به روزم

پرستو محمدی

تصویز تلخی داشت

شهرزاد

با يك ديكتاتور به زبان خودش حرف زدين در اين شعر.شعر دقيقي است

حسن طبیبی

بسیار زیبا

bahar

تمام اين شعرا مزخرفه.لااقل يچيز قشنگ بگن.اسم خودشونم ميذارن شاعر