هیدگر و شاعران   اثر ورونیک.م.فوتی   عنوان کتابی است که  عبدالعلی دستغیب   آنرا ترجمه کرده .اولین عبارت این کتاب:

آنچه هنوز ممکن است  تفکری است که در جستجوی رسیدن به حقیقت آن موجودیتی است که از قرارگاه اهریمنی که خود را به آن تخته بند شده می یابیم آغاز می شود. 

هیدگر براین باور است که در آغاز فلسفه ی یونان فیلسوفان به وجود(بودن) توجه داشتند و اندیشه و سخن ایشان همه کشف و نو آوری بود.اما با آمدن سقراط وارسطوتماس آغازین فیلسوفان با فوزیس و بودن گسسته شد و آنها به جای توجه به بودن به باشنده(موجود) پرداختند و این فرا روند انحطاط به قرون وسطی و فلسفه جدید کشیده شد.فن بنیادی و نیرنگ اختری معاصر همه نتیجه دور شدن انسان از ذات حقیقت(ناپنهان) و قرب او به باشنده و مفهوم هاست و این فضای تهی اخلاقی عصر ما حاصل دور افتادگی انسان از این دقیقه خطیر است.

او به سخن و زبان بسیار اهمیت میدهد ومی گوید به اعتبار زبان است که ما به بودن که ما به بودن متوجه میشویم.اندیشه تا به زبان نیامده باشد نمی دانیم چه حال است.زبان خانه بودن است و انسان چوپان بودن. در کلمات است که چیزها هستند. به محض اینکه گفته شد میز کلمه میز تصویری در دانستگی گوینده و شنونده بر می انگیزد.(نام) بر انگیزاننده تصویر است.افلاطون میگوید بین ذات چیزها و کلمه ها رابطه ای وجود دارد و هیدگر معتقد است از نام یا کلمه که به سوی بودن می رویم در می یابیم که در کلمه است که چیها هستند. کلمات مفردات اندیشه است. کلمات بنیادی مانند درخت در ما تصورات وسیعی بر می انگیزد و هنگامی که می گوییم چوب و می گوییمانسان تصئر یکسانی نداریم و نیز نوعی بودن را به صورت بودنمعینی در می آوریم.

پیشنهاد هیدگر این است که باستانی فکر کنیم نه دانشمندانه.