نيمی از بچه ها از اين خبرگزاری ميروند. تعداد کمی از ما می مانيم تا کار ديگری پيدا کنيم.از تيم ۶۰-۷۰نفره ما فقط ۲۰ نفر می مانند.هيچ جای اين مملکت جای اقامت نيست. يکی از بچه ها امروز ميگفت :در ايران خبرنگاری يعنی خانه به دوشی . من فکر می کنم ما داريم ايران را به دوش می کشيم. ما که هنوز نمی توانيم نسبت به فجايع اطرافمان بی تفاوت باشيم.ما که شعر می گوييم ما که هنوز به روياهايمان معتقديم . ما که هنوز اميدواريم.