زنی که در انبوه گیسوان بلندش

عطر تنفس یک مرد را نهان کرده است

شبها

در بستر سیاه تخیلات حجیم 

زیر فشار وحشی یک جسم

نفس می زند و می میرد

زنی که در برابر یک مرد

با شانه های پهن و بازوان نیرومند 

میان درزهای پیر هنش حبس است

نجیب با کره ایست

                                             این شعر را سال ۷۸ نوشتم