به انسانی بدوی می مانم

کلمه را نمشناسم

در غارم آرام میگیرم

ودر نهایت خوشبختی

نور سزخ آتش را

بر چهره ام مجسم میکنم

                                        دلم برای این شعر تنگ شده بود خیلی قدیمیه ولی همیشه حس میکنم یک نوع تازگی را در خود پنهان کرده. شاید برای این است که از آرزو ی همیشگی من حرف می زند.